Isabelle's favorieten -
Mevrouw, mijne heren...

Uit cijfers van het Centraal Bureau van de Statistiek blijkt dat steeds meer vrouwen een betaalde baan hebben of ernaar op zoek zijn.
Uit een onderzoek van het televisieprogramma Netwerk komt voort , dat 44 procent van de Nederlandse vrouwen tussen de 27 en 42 jaar , die nu nog geen kinderen hebben, ook niet van plan is deze in de toekomst te nemen. Dertien procent twijfelt nog. Reden van het niet willen nemen van kinderen is vooral, dat het niet te combineren zou zijn met een veeleisende baan.
Aan de hand van deze gegevens zou je dus kunnen zeggen dat de Nederlandse carrière vrouw in de lift zit. Maar schijn bedriegt. Het percentage van onze dames op de arbeidsmarkt stijgt weliswaar, maar het aantal participerende vrouwen in de hogere functies daarentegen nauwelijks. Het aantal in topposities blijkt zelfs te dalen. "Werken ok maar een carrière nee" lijkt de tendens in ons landje te zijn. De Nederlandse vrouw functioneert anno 2006 misschien sterk en onafhankelijk op de arbeidsmarkt, ambitie lijkt haar vreemd. In de participatie van vrouwen in de top is dus nog lang geen doorbraak bereikt. Machtige meisjes blijken nog steeds schaars in ons land.

Maar waarom is dit dan? Zijn de Nederlandse vrouwen niet ambitieus genoeg, zijn we lui, worden we door het mannenbolwerk geweerd?
In het boek 'Mevrouw, mijne heren' laat journaliste Marike van Zanten 25 topvrouwen uit het bedrijfsleven en andere maatschappelijke sectoren zélf aan het woord over het glazen plafond, hun drijfveren en ambities, de barrières en valkuilen die ze tegenkwamen. Openhartig vertellen ze hoe zij wél de top wisten te bereiken, daar waar veel andere veelbelovende vrouwen voortijdig afhaken.Het boek vormt een rake analyse van de actuele carrière thema´s, geeft eerlijke adviezen en biedt de aanstormende generatie vrouwen inzicht en een schat aan inspiratie voor op hun eigen (zware) weg naar de top.

Nieuws
1. Sydney Mirjam Anna
2. RTL Lounge werkt samen met Amsterdam Fashion Week
3. Topvrouwen
4. fotoshoot Nick van Ormondt
5. Beau Monde Awards
»