Borstenstress - 05/10/2006

Ieder jaar worden er over de hele wereld een aantal markante plaatsen en gebouwen in het roze (Pink) uitgelicht. Deze speciale verlichting is een actie van het Global Landmarks Illumination Initiative; een initiatief van Estée Lauder Companies en de Stichting Pink Ribbon om aandacht te vragen voor Borstkanker. In Nederland is dit jaar gekozen om op 2 oktober (begin van de borstkankermaand) het "nieuwe hart" van Amsterdam aan het IJ in het roze te laten stralen, en ik ben uitgenodigd om de start van deze illuminatie live mee te maken. Er zal tijdens de “feestelijke” happening ook een bijzondere fototentoonstelling over vrouwen met borstkanker zijn en een benefietveiling plaatsvinden. Voor de gelegenheid wil ik me graag "gepast" kleden, alleen hangt er sinds mijn pubertijd niet veel roze meer in mijn kast. Ik vind het echter niet gepast voor op deze avond iets nieuws te kopen. Het geld voor een outfit kan beter besteed worden in de strijd tegen borstkanker is mijn beredenering. Daarom kies ik voor een bruin gebloemd jurkje met een laag decolleté (de borsten staan tenslotte centraal) en waarvan de knopjes van de bloemetjes nadrukkelijk fuchsia zijn. Voor om mijn hals maak ik met een Pink Ribbon speldje een ketting , waarbij het symbolische roze lintje sierlijk tussen mijn borsten bungelt.

Om iets voor 19.00 uur zal ik door mijn broer worden opgehaald. Vlak voor zijn komst voel ik echter iets vervelend in mijn zij prikken. Het blijkt het labeltje van het wasvoorschrift te zijn en ik besluit het er toch nog even uit te knippen. Snel trek ik het jurkje uit , verwijder zorgvuldig het label en wil het jurkje dan vlot weer aandoen. Alleen, terwijl ik het over mijn hoofd gooi blijf ik met mijn Pink Ribbon ketting ergens binnen aan de stof vast hangen. Voorzichtig probeer ik mezelf los te wurmen, maar het gaat me alles behalve goed af. Ik lijk alles alleen maar vaster te draaien. Als de deurbel gaat raak ik ik lichtelijk in paniek. Onhandig strompel ik naar de intercom en roep tegen mijn broer dat ik eraan kom. Dan schiet het hangertje plots los en rollen de kralen van de ketting over de vloer. Zonde, maar ik ben allang blij dat ik weer "vrij" ben. De opluchting is echter van korte duur, want wanneer ik de boel fatsoeneer blijkt mijn boezem ineens niet meer onder de stof van de jurk te willen vallen ! Ik heb bij het worstelen blijkbaar een naadje stukgetrokken waardoor de jurk nu wel heel laag uitgesneden valt. Zo kan ik me dus niet vertonen. Als een dolle probeer ik een instant oplossing te bedenken. Sjaal ? Jasje? Broche? Broche ! Ik raap het Pink Ribbon speldje op en begin het gehaast door de voorkant van de jurk te steken. Mijn broer belt (nu geïrriteerd ) weer aan. Het pinnetje zit nog niet ideaal, maar het houdt de boel wel op z´n plek zodat ik in ieder geval de deur uit kan. Weliswaar met in mijn achterhoofd de onaangename gedachte dat het fijne speldje makkelijk los kan schieten en ik en plein publique niet met de billen, maar met de borsten bloot ga.

Vanaf aankomst (en zeker bij het persmoment) houd ik mijn voorgevel dan ook wat gestresst in de gaten. Vlak voor de veiling begint glip ik nog even het toilet in en check voor de spiegel of alles nog stevig zit. Dat blijkt tot mijn schrik niet het geval te zijn. De achterkant van het pinnetje is gaan verbuigen en "de constructie" kan ieder moment bezwijken. `Wat een gedoe' flap ik er hardop uit. Er komt een jonge vrouw naast me staan, die vraagt of ze me kan helpen. Wat beschaamd mompel ik dat mijn jurk ieder moment open dreigt te vallen. Vervolgens haalt de vrouw uit haar tas een veiligheidsspeld en haalt ze haar eigen Pink Ribbon speldje van haar revers. `Mag ik`vraagt ze. Ik knik wat verbaasd van ja, waarop de vrouw ongegeneerd met de stof en de speldjes tussen mijn borsten begint te friemelen. Een tel later heeft ze mijn jurk stevig en op charmante wijze vastgezet. Ik bedank haar vriendelijk. `Maar blijf ze ondanks het speldje toch nog maar goed in de gaten houden' zegt ze voordat ze wegloopt. Ik begrijp dat ze daar zelfonderzoek mee bedoelt.

Aan het eind van de avond zie ik de jonge vrouw uit het toilet weer. Ik zie haar nu alleen niet in het echt, maar op een van de foto's van de expositie terug. Het is op de foto duidelijk te zien dat één van haar borsten is afgezet. De tranen schieten in mijn ogen en weer galmt het door mijn hoofd: één op de negen vrouwen in Nederland krijgt ooit borstkanker. Voor mij niet zomaar wat getallen, de cijfers hebben bekende gezichten. De gezichten van mijn vriendin Martine, de moeder van een collega, de vrouw van een kennis, mijn oude buurmeisje, een vreemde vrouw die me helpt mijn jurk bij elkaar te houden..... En, misschien ben ik ooit ook wel één van de negen. Een angstige doch realistische gedachte, maar ik ben niet van plan om hierdoor met constante borstenstress te leven. Wel blijf ik me bewust van de riscio´s en wil ik strijden om de algemene bewustwording te vergroten, voor minder kans op borstkanker, voor meer kans op genezing en voor de betere kwaliteit van leven na borstkanker. De volgende dag ga ik naar de kleermaker om het jurkje te laten vermaken en laat ik het Pink Ribbon speldje er op pikante hoogte, prominent op vast naaien.

Geen stress meer over de borsten, wel de juiste aandacht.

Bewustmaking is belangrijk omdat ontdekking en behandeling in een vroeg stadium je genezingskansen vergroot. Daarom is van belang dat je regelmatig zelf je borsten onderzoekt. Lees op de Pink Ribbon site hoe je zelfonderzoeuitvoert. En ga naar je huisarts als je je afvraagt of je borstkanker hebt.



 

Nieuws
1. Sydney Mirjam Anna
2. RTL Lounge werkt samen met Amsterdam Fashion Week
3. Topvrouwen
4. fotoshoot Nick van Ormondt
5. Beau Monde Awards
»