Bandiet in Brugge - 19/07/2007

Mijn moeder wordt 65 en ter gelegenheid gaan we samen een paar dagen naar het Bourgondische Belgisch Brugge. We logeren in een werkelijk geweldig hotel, een oud klooster, midden in het nostalgische centrum met uitzicht over de oude grachten. Op de laatste avond van ons verblijf nemen mijn moeder en ik na het eten nog een glaasje champagne in de lounge. Rond 22.00 uur komt er een man van een jaartje of 35 binnen gewandeld, die ons vriendelijk gedag zegt en vervolgens achter de receptie balie aan de gang gaat. Ik ga er van uit dat het de nieuwe nachtportier is, die over een half uur aan zijn dienst zal beginnen. Mijn moeder wil graag een foto van ons beiden en als de portier weer langsloopt vraag ik of hij er eentje van ons wil maken. Dit wil hij met alle plezier doen. Hij drukt niet zomaar klakkeloos af en neemt de tijd om een leuke foto te maken. Heel sympathiek vind ik het van hem. Als hij het fototoestel aan me terug geeft voel ik me echter plots ongemakkelijk worden. Hij kijkt een beetje wazig uit zijn ogen. Wat ik ook vreemd vind is hoe hij klinkt als hij zegt dat het een hele bijzonder foto zal worden. Dan groet hij ons, draait zich om en loopt het hotel weer uit. Wankelt hij ? Ik kijk mijn moeder vragend aan. 'Er klopt iets niet' zegt een stemmetje in mijn hoofd.

Ik sta weer op en loop richting de balie. Op het zelfde moment komt de receptioniste paniekerig de hoek omgelopen. 'Heeft u zojuist iemand in en uit zien lopen' vraagt ze met onzeker trillende stem. De vraag suist door mijn hoofd en ik weet meteen dat de man niet de nachtportier was. Als ik vertel dat er inderdaad een man binnen en buiten is gegaan, slaat ze haar handen voor haar mond en maakt ze een hoog piepend geluid terwijl ze naar lucht hapt. Terwijl zij de echte nachtportier begroette in de keuken, heeft onze man de portemonnees die achter de balie lagen gestolen. Niks nachtportier dus, maar een ordinaire en mega brutale dief heeft zijn slag geslagen. En, ik stond erbij en keer ernaar....Ik ben werkelijk verbijsterd. De man leek geen enkel moment zenuwachtig, leek vriendelijk en maakt nog zonder blikken of blozen een foto van ons terwijl hij net zijn zakken heeft gevuld ? De brutaliteit ! Of ben ik gewoon naïef?

De afgelopen dagen heb ik de gebeurtenis nog vele malen in gedachten afgespeeld en heb ik me afgevraagd of ik het had kunnen voorkomen. Of ik de man tegen had kunnen houden. Of ik eerder had moeten merken dat er iets niet klopte. Of ik alerter had moeten zijn. Ik denk eigenlijk van niet. Tegen dat soort mensen ben ik gewoonweg niet opgewassen. Ik ben niet wereldvreemd. Ook wel door schade en schande wijs geworden. Ik doe mijn tas altijd goed dicht, berg mijn spullen veilig op, sluit mijn huis goed af, ben voorzichtig met pinnen en creditcards en probeer zo alert mogelijk te zijn. Maar ik kan en wil niet steeds achterdochtig moeten zijn. Bij iedere vreemde mijn vraagtekens hoeven zetten en mijn spullen als een havik in de gaten moeten houden. En bovenal wil ik blijven geloven in de goedheid van de mens. Ik hoop dat de man zijn actie kan rechtvaardigen, dat de receptioniste niet bang blijft om stille avonden te werken, dat de nachtportier de allerlaatste foto van zijn dochter terug krijgt en ik de eikel of aanverwante eikels nooit meer tref.


 

Nieuws
1. Sydney Mirjam Anna
2. RTL Lounge werkt samen met Amsterdam Fashion Week
3. Topvrouwen
4. fotoshoot Nick van Ormondt
5. Beau Monde Awards
»