A Simple Smile - 30/01/2007

Tussen de bedrijven door laat ik Diesel uit op het veld tegenover het Concert gebouw. Net als ik over wil steken wordt ik aangesproken door een dakloze man, die beleefd vraagt of ik een krantje van hem wil kopen. Ik laat hem (eerlijk) weten dat ik het op zich wel zou willen, maar dat ik slechts even naar buiten ben geglipt om de hond uit te laten en behalve sleutels niets in mijn tasje heb zitten. De man kijkt naar Diesel, vraagt hoe hij heet en in een reflex antwoord ik eigenlijk ongewild. De man buigt naar Diesel toe en zegt weliswaar nooit een Diesel, maar wel ooit een super blaffertje te hebben gehad. Door de enthousiaste manier waarop de man over zijn hondje praat blijf ik even luisteren. Geloof me, dat doe ik normaal gesproken echt niet zo snel, maar dit keer blijf ik dus geduldig staan. De man knoopt gewoon zo relaxed een praatje aan. Niets gek of vaag aan, niet dat hij me probeert te rollen, medelij wil wekken of geld af probeert af te troggelen.

Na enkele minuten kletsen kondigt de dakloze krant verkoper uitzichzelf aan weer door te moeten. Hij zwaait, maakt een bijzonder complimenteerde opmerking over mijn glimlach en wandelt weg. Later die dag moet ik nog een paar keer aan de ontmoeting denken. Ik vind het echt jammer dat ik geen krantje van hem heb kunnen kopen. De volgende dag loop ik rond dezelfde tijd, dezelfde route naar het veld in de hoop hem misschien weer te zien, zodat ik alsnog een krantje van hem kan kopen. Ik kom hem echter niet tegen. Vorige week was ik er weer en heb ik gekeken, maar weer niet. Jammer, maar helaas dus. En hier zou het verhaal over de dakloze dan eindigen, maar net las ik een mailtje wat me toch weer even aan de ontmoeting deed denken:

She smiled at a sorrowful stranger.

The smile seemed to make him feel better.
He remembered past kindnesses of a friend
And wrote him a thank you letter.

The friend was so pleased with the thank you
That he left a large tip after lunch.

The waitress, surprised by the size of the tip,
Bet the whole thing on a hunch.
The next day she picked up her winnings,
And gave part to a man on the street.

The man on the street was grateful;
For two days he'd had nothing to eat.
After he finished his dinner,
He left for his small dingy room.
He didn't know at that moment
that he might be facing his doom.

On the way he picked up a shivering puppy
And took him home to get warm.
The puppy was very grateful
To be in, out of the storm.

That night the house caught on fire.
The puppy barked the alarm.
He barked till he woke the whole household
And saved everybody from harm.

One of the boys that he rescued
Grew up to be President.

All this because of a simple smile
That hadn't cost a cent.


Na het lezen van de tekst zit ik met het muziekje van de TV-serie The Twillight Zone en een grijnsende Bush in mijn hoofd. Irritant, dus aan andere dingen denken. Ik sluit de computer af en ga een rondje met Diesel uit. Op de hoek van de straat struikelt een joggende man met een capuchon, bijna over Diesel heen. "Sorry" blaast hij stug. "Geeft nix." zeg ik, en voordat ik het weet floept er weer zomaar een simpele glimlach de wereld in. Hopelijk komt ie goed terecht.


De wereld bestaat niet uit dingen of materie, maar uit verhalen die wij denken waar te nemen.
Albert Einstein



 

Nieuws
1. Sydney Mirjam Anna
2. RTL Lounge werkt samen met Amsterdam Fashion Week
3. Topvrouwen
4. fotoshoot Nick van Ormondt
5. Beau Monde Awards
»